در شعاع نگاه دوست ذوب باید شد

باسمه تعالی

"راه احسان"

بر اساس روایات رسیده از از رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه معصومین (علیهم السلام)، ماه رمضان بهترين ماهها و ساعاتش بهترين ساعات است⁽¹⁾. پس شایسته است که انسان این ماه را بزرگ بدارد و اوقات شریف آن را صرف انجام بهترین اعمال نماید. اما این مسئله مهم چگونه محقق می شود؟ بجاست پاسخ این سوال را ار خود آن بزرگواران جویا شویم.

هنگامی که ماه مبارک رمضان فرا می رسید، حضرت امام سجاد (علیه السلام) چنین دعا می فرمودند:

"... سپاس خدایى را كه ماه خود يعنى ماه رمضان، ماه روزه، و ماه اسلام، و ماه پاكيزگى، و ماه آزمايش و تصفيه و ماه بپاخاستن براى نماز را يكى از راههاى احسان قرار داد: چنان ماهى كه قرآن در آن فرو فرستاده شد، در حالى كه براى مردم راهنما (از گمراهى) و نشانه هاى آشكار رهبرى، و جدا كننده ميان حق و باطل است. پس برترى آن بر ماههاى ديگر را به سبب حرمتها و گرامى داشتنهاى بسيار و فضائل و برترى هاى آشكار كه براى آن قرار داد، روشن گردانيد. از اين رو در آن ماه، براى بزرگ داشتن آن، چيزى را كه در ماههاى ديگر حلال كرده، حرام كرد، و براى گرامى داشتن آن، خوردنيها و آشاميدنيها را در آن منع فرمود...

...خدايا! بر محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و آلش (علیهم السلام) درود فرست، و شناخت فضل اين ماه، و بزرگ داشتن حرمت آن، و خوددارى از آنچه در آن منع كرده اى را به ما الهام نما، و ما را به روزه داشتن آن بوسيله نگه داشتن اعضاء از گناهانت، و بكار بردن آنها در آنچه تو را خشنود می سازد، يارى ده، تا با گوشهاى خود به سخن لغو و بیهوده گوش ندهیم، و با چشمهایمان به تماشای لهوى نشتابيم، و دستهایمان را به حرامى نگشائيم، و گامهایمان را در امر ممنوعى پيش نگذاريم، و شكمهایمان جز آنچه حلال ساخته اى در خود جاى ندهد، و زبانهامان جز به آنچه تو گفته ای گويا نشود، و جز در كارى كه به ثواب تو نزديك سازد زحمت نكشيم، و جز آنچه از عقاب تو نگاه دارد فرا نگيريم، آنگاه همه آن اعمال ما را از خودنمایی رياكاران و شهرت خواهى شهرت طلبان خالص و پاك گردان، بطورى كه احدى غير از تو را در آن شريك نگردانيم و جز تو، در آن، مرادى نداشته باشيم.

خدايا! بر محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و آلش (علیهم السلام) درود فرست، و ما را در اين ماه بر اوقات نمازهاى پنجگانه، به نحوى كه حدودش را معين نمودى و واجباتش كه مقرر داشته اى و شروطش كه تعيين نموده اى و اوقاتش كه معين فرموده اى، واقف ساز، و ما را در نماز همچون كسانى قرار ده كه مراتب شايسته آن را دريافته و اركان آن را نگه می دارند، و آن را در اوقات خود به همان طريقى كه بنده و فرستاده تو (صلی الله علیه و آله و سلم) در ركوع و سجود و همه فضيلتها و درجات رفيعش سنت قرار داده، با كاملترين طهارت و پاكى، و رساترين خشوع و فروتنى به جا آورنده اند. و ما را در اين ماه موفق دار كه بوسيله بر و احسان، به خويشان خود بپيونديم، و با انعام و بخشش به همسايگان خود رسيدگى نمائيم، و اموالمان را از مظالم (آنچه از راه ظلم و ستم به دست آمده) و حقوق پاک نماییم، و با بيرون كردن زكات، آن را پاك گردانيم، و به آن كس که از ما دورى گزیده باز گرديم، و درباره آنكه بر ما ستم كرده انصاف دهيم، و با آنكه با ما دشمنى كرده آشتى كنيم، مگر آن كس كه دشمنى با او بخاطر تو بوده است، زيرا او دشمنى است كه ما با او دوستى نمى كنيم، و حزبى است كه با او از روى دل دوستى نمى كنيم. و ما را توفيق ده بر اينكه در اين ماه به تو تقرب جویيم، بوسيله اعمال شايسته اى كه ما را به آن از گناهان پاك گردانى، و با حفظ كردن از اينكه بخواهيم كردارهاى ناشايسته را از سر گيريم..⁽²⁾"

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، ماه خدا، ماه رحمت و آمرزش و بهار قرآن

بر همه مسلمانان جهان مبارك باد.

با تشکر از پایگاه اسلامی شیعی رشد

پاورقی:

1- امالى شيخ صدوق، صفحه 93

2- فرازهایی از دعای 44 صحیفه سجادیه

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386ساعت 9:17 توسط سید محمد سید بحری |

« قدمگاه ملائك »

« قدمگاه ملائك »

طبق نقل تاریخ و روایات اهل بیت(علیهم السلام)، همه ی ائمه شیعه، پایان حیات دنیاییشان با شهادت بوده است.⁽¹⁾بنابر این، با توجه به اینکه قرآن کریم شهیدان را زنده معرفی می کند و مسلمانان را از مرده تصور کردن آنان نهی می نماید،⁽²⁾ لذا امامان ما همیشه زنده اند و حتی بعد از شهادت نیز، آگاهی و توجه آنها به این جهان کم نمی شود.

از همین رو است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بارها یکسانی زیارتشان در حیات و پس از آن را بیان کرده اند و این ویژگی را برای دیگر ائمه نیز قائل شده اند.⁽³⁾

با توجه به این تعالیم، آثار و برکات زیادی در زیارت اهل بیت(علیهم السلام) پس از شهادت وجود دارد. به عنوان نمونه، اهل بیت (علیهم السلام)، کلام ما را می شنوند و پاسخ درخواست زائران را می دهند.⁽⁴⁾ در کنار این، زیارتشان برای زائر سازنده و تربیت کننده است و اجر و پاداشی عظیم دارد.

اما با این وجود، برای زیارت هیچ امامی، به اندازه ی زیارت امام حسین (علیه السلام) در کربلا تاکید نشده است. آنچه در زیارت حسین بن علی (علیه السلام) بسیار چشم گیر است، ثواب های کلان و پاداش های عظیم و حیرت آوری است که در روایات اهل بیت(علیهم السلام) برای آن بیان گشته است. ولی حقیقتا علت چیست؟

اگر خوب بنگریم، می یابیم که امام حسين(علیه السلام) هرآنچه داشت، در راه خدا داد و با اين كار، اسلام را زنده كرد و بقاء دين را بيمه نمود. لذا دین رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم)، با وجود امام حسين (علیه السلام) تداوم يافت. این همان مفهوم کلام سید الشهدا(علیه السلام) است که در روز عاشورا فرمود: "اگر استواري و استقامت دين جدم با مرگ من است، پس اي تيغ ها مرا در برگیرید."⁽⁵⁾

از همین رو است كه لحن و بياني كه در احاديث مربوط به زيارت سيدالشهداء (علیه السلام) به كار رفته است، حاکی از عظمتی حیرت آور و آميخته با تاكيداتی فراوان است. به عنوان مثال، روزی امام صادق(علیه السلام) از یکی از شیعیان به نام "سدیر" پرسید:

- آیا هر روز حسین(علیه السلام) را زیارت می کنید ؟

- خیر!

- چقدر جفا کارید! آیا هر جمعه زیارت می کنید ؟

- خیر!

- هر ماه چطور ؟

- خیر!

- هر سال چطور ؟

- گاهی چرا.

آنگاه فرمود :

- ای سدیر! چقدر نسبت به حسین (علیه السلام) جفا کارید! ای سدیر، با توجه به اینکه هزاران فرشته ی غبار آلود و گریان، هر روز حسین (علیه السلام) را زیارت می کنند و خسته نمی شوند، چرا تو هر جمعه (هر هفته) پنج بار، یا هر روز یک بار، (آن حضرت را) زیارت نمی کنی ؟

سدیر گفت: فدایت شوم، میان ما و او فرسنگ ها فاصله است.

در این هنگام امام صادق (علیه السلام) فرمود: بر پشت بام برو ... و بگو :

" السلام علیک یا اباعبدالله ، السلام علیک و رحمه الله و برکاته "

با این کار برای تو زیارت محسوب می شود و پاداش حج و عمره می یابی." ⁽⁶⁾

با این همه در طول تاريخ، ستمگران و حکام جور و پیروان باطل و ساده لوحشان وقتی با یک فکر و ایمان و گرایش مذهبی نمی توانند مبارزه و مقابله کنند، درصدد محو و نابودی آن تفکر و باور بر می آیند.

کربلای امام حسین (علیه السلام) نيز بارها شاهد این چنین تندروی ها و کج فهمی ها بوده است و هم اکنون نیز نظاره گر آن است. ستمگران و کج اندیشان می خواهند با محدود کردن مردم و ممنوع ساختن زيارت و اعمال فشارهاي مختلف و حتی تخريب نمودن قبر مطهر سید الشهدا(علیه السلام)، ياد آن حضرت را از خاطرها ببرند؛ ولي علیرغم اينكه قبر آن حضرت در زمانهاي مختلف مورد اهانت قرار گرفت و تخريب شد،⁽⁷⁾ اما شيعيان پیوسته طبق توصيه ي اهل بیت(علیهم السلام)، زيارت حسين بن علي (علیه السلام) را مورد توجه خاص قرار داده و مي دهند.

اما آيا به راستی این گونه اشخاص مي پندارند كه با سخت گيري بر عاشقان حسين (علیه السلام) مي توانند محبت او را از دلها بيرون كنند؟ آيا با ویران ساختن مزار معصومين، مي توان عقيده و ايمان به آنان را از مردم سلب كرد؟

پس به کجا می روند؟...

(برگرفته شده از كتاب " كربلا كعبه ي دلها " تاليف حجة الاسلام جواد محدثي (با كمي تصرف و تلخيص))

+ نوشته شده در سه شنبه ششم شهریور 1386ساعت 7:24 توسط سید محمد سید بحری |

«درد دل با او»

«درد دل با او»

دعا و درخواست حوایج از خدا، منحصر به الفاظی نیست که از لسان مبارک پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت (علیهم السلام) بیان شده باشد. لذا انسان در مقام دعا آزاد است در هر حال و در هر جا که هست و به هر لغت و زبانی که برایش ممکن است، اظهار نیاز به درگاه خدای بی نیاز بَرد و آن چه در دل دارد، به زبان آورد و با پروردگارش در میان بگذارد و از او رفع حاجاتش را بخواهد.

اما در این میان ممکن است انسان عادی به بسیاری از ارزش های والای خویش پی نبرده و آن چه در تأمین سعادت وی نقش دارد، درک نکرده باشد و تمام توجهش صَرف یک سلسله مطالب کوچک و کم ارزش گردیده، آن ها را به عنوان حوایج اصیل و مهم از خداوند بخواهد.

هم چنین ممکن است آدمی به هنگام دعا و عرض نیاز به درگاه خدا، نتواند آن گونه که شایسته ی مقام خداوندی بوده در حد کمال و ادب به آداب دعا بپردازد و خلاصه، نداند که چه باید بخواهد و چگونه باید بخواهد.

از این رو چه بهتر است که در این مرحله نیز سر به آستان مقربان درگاه و عارفان به شئون بندگی، یعنی خاندان عصمت و وحی (علیهم السلام) بگذارد و از زبان آن بزرگواران به دعا و مناجات با خدا بپردازد.

در این موضوع، از آن منابع فیض و حکمت الهی آن قدر مضامین بلند و معارف توحیدی به ما رسیده که هر صاحب دلی در هر حال و در هر نوع گرفتاری، می تواند با پناه به یکی از دعاها و مناجات ها، غم دل بزداید و با پروردگار خویش هم سخن شود.

صحیفه ی مبارک امام سجاد زین العابدین (علیه الاسلام) معروف به صحیفه ی سجادیه، در این میان از نظر سند و جامعیت محتوا داری ویژگی خاصی می باشد و حقا در ایجاد حال دعا و ارتباط انسان به خدا، اثری اعجاب انگیز دارد. آن چنان که نغمه های آن به عمق وجود انسان راه می یابد و او را با شور و نوایی خاص در مقام انس با خدا به پرواز در می آورد.

ابن جوزی از دانشمندان اهل سنت در این رابطه می گوید: امام علی بن حسین زین العابدین نسبت به امت اسلامی در باب دعا و کیفیت سخن و گفتگو با خدا و عرض حوایج به پیشگاه او، حق تعلیم دارد. چه آن که اگر نبود آن امام و تعلیماتش، مسلمانان نمی دانستند که چگونه با خدا سخن بگویند. این امام است که به آنان آموخت در مقام توبه، درخواست، ترس از دشمن و... چه بگویند.⁽¹⁾

همان طور که ابن جوزی در کلام خویش به آن اشاره می کند، به عنوان نمونه امام سجاد(علیه السلام) در مقام آموزش توبه به ما می آموزند تا با خدای خویش این گونه راز و نیاز کنیم: " ... بارالها! من در این مقام، خود به سوی تو باز می گردم و توبه می کنم ... مانند بازگشت توبه کاری که (از شدت انزجار و نفرت از گناه) خاطره ی هیچ گناهی را در ذهن و نفسش نیز نمی گذراند و فکر بازگشت به هیچ خطایی را به ضمیر و باطنش راه نمی دهد..."⁽²⁾

باشد که بهره بریم...

)برگرفته از کتاب "توبه (شرحی از دعای 31 صحیفه ی سجادیه)" تألیف آیت الله سید محمد ضیاءآبای)

...........................................................................................................................

پاورقی ها:

1-مقدمه مرحوم آیت الله مرعشی نجفی بر صحیفه سجادیه

2- فرازی از دعای 31 صحیفه سجادیه

+ نوشته شده در سه شنبه ششم شهریور 1386ساعت 7:15 توسط سید محمد سید بحری |